Czwarty.

  Od pamiętnej rozmowy minął tydzień. Od tamtego momentu Aaron inaczej mnie traktował, a więź między nami wydawała się być coraz bardziej głębsza. Nie wiedziałam konkretnie czego mam od niego oczekiwać, w końcu pierwszy raz znalazłam się w takiej sytuacji. Walijczyk był naprawdę rezolutnym, mądrym, odpowiedzialnym mężczyzną, i na pewno nie chciał się mną zabawić. 

  Tamtego wieczoru złożył mi bardzo poważną propozycję, która wbiła mnie w ziemię. Co jak, co, ale nie spodziewałam się tego. Po moim emocjonalnym monologu postanowiliśmy wyjść na zewnątrz. W pomieszczeniu zrobiło się duszno, niezbyt przyjemnie, a że oboje lubiliśmy zimę i świąteczną aurę, to z chęcią udaliśmy się na spacer po dzielnicy.  Nasze nastroje nie należały do pozytywnych.  Aaron szedł, jakby był obłąkany, nie mogąc dalej uwierzyć w to, co mu powiedziałam. Z początku nawet rzucił mi pytanie czy ta historyjka to nie jest przypadkiem skrawek mojego opowiadania. Fakt, było to dość trudne do pojęcia, dlatego tak bardzo się przejął, kiedy z powagą odpowiedziałam nie, to prawda. Byłam minimalnie na siebie zła za to. Nie chciałam, by ktoś rozczulał się nade mną i nad tym, co się wydarzyło. Spacerowaliśmy tak w milczeniu, kiedy Ramsey przystanął i wyparował prosto z mostu Zabieram Cię do Walii na Święta! Ktoś tu chyba nie myślał poważnie nad tym, co mówił. Moją pierwszą reakcją było parsknięcie śmiechem.  Rozumiałam, że mogło mu być smutno z mojego powodu i chciał sprawić mi przyjemność, ale biorąc tę sprawę na poważnie, to był naprawdę kiepski pomysł. Już nie chodzi o samego Aarona, ale o jego rodzinę. To byłoby bardzo nienaturalne przyjechać do rodzinnego domu z całkiem obcą osobą: Cześć mamo! Mamy jeszcze jednego gościa, przywitaj się z Katherine, która nie ma rodziny i jest samotna. Nie, to nie mogło przejść.  Przez kolejną godzinę brązowooki wymieniał mi same pozytywne aspekty wyjazdu do Caerphilly, oczywiście, że z każdym punktem zaczynałam coraz bardziej nakręcać się na wyjazd, w końcu praktycznie nigdy nie poczułam magii prawdziwych, rodzinnych świąt, ale bałam się, że jego rodzina mnie nie zaakceptuje, a ja będę czuła się identycznie jak w pierwsze Święta w domu dziecka- to był najgorszy dzień w moim życiu.

Niestety a może stety, uległam  mu. Zgodziłam się na Boże Narodzenie w Walii. Mieliśmy wyjechać 23 grudnia i wrócić w nocy 25, ponieważ  brązowowłosy grał mecz dzień później i musiał być w Londynie, więc w gruncie rzeczy święta spędzimy na stadionie.  Oczywiście nie czułam się z tym najlepiej, ale odbierałam to jako kolejny krok w naszej znajomości, byłam coraz bardziej pewna, że ten kontakt nie należy do typowych, mężczyzna musiał traktować mnie bardzo poważnie, aby zaproponować wspólne Święta u jego rodziny.

  Ostatni tydzień przed wyjazdem był dla mnie bardzo stresujący. W gruncie rzeczy pracy nie miałam tak wiele, jednak wyjazd kumulował we mnie wszelakie emocje, które po prostu we mnie pękały. Próbowałam o tym choć na chwilę zapomnieć, chodząc po sklepach w poszukiwaniu prezentów dla znajomych z pracy, no i wtedy przypomniało mi się, że muszę kupić coś rodzicom Aarona.  To spowodowało u mnie ogromną palpitację serca. Kompletnie nie wiedziałam co może im sprawić przyjemność.  Chciałam znaleźć coś oryginalnego, ale było bardzo trudno, gdyż większość prezentów była przeznaczona dla dzieci.  Zrezygnowana wróciłam do domu i od razu położyłam się na łóżku, by choć chwilę odpocząć. Przez ten czas próbowałam wymyślić, co byłoby najodpowiedniejszym upominkiem.  Dosłownie wszystkie pomysły kończyły się histerycznym jękiem, który wskazywał na dezaprobatę, a gdy miałam już wszystkiego serdecznie dość, puściły mi wszystkie nerwy i rozpłakałam się jak niemowlak.  Byłam kompletnie bezradna. Później płacz przerodził się w uciążliwy szloch, zaczęłam ogromnie żałować tej zgody na wyjazd. Nie jestem na tyle gotowa psychicznie, by wkraczać w inne życie. Przeczuwam, że będę ogromnie zazdrosna o to, że brązowooki ma tak wspaniałą rodzinę, a ja nie mam nikogo. Byłam święcie przekonana, że zaczynam histeryzować i przez to zaczynała się wkradać depresja, która jakimś cudem ominęła mnie tej jesieni. Dalej nie mogłam pojąć faktu, że  moje życie zaczęło zmieniać się na lepsze. Faktycznie, nie lubiłam zmian, dlatego też tak reagowałam, ale przecież pragnęłam czegoś nowego w swoim życiu, które podlegało pewnym schematom. Spojrzenie na cały realizm było jednak bardzo trudne. Nie dziwiłam się, że tak reaguje na to wszystko, ale mimo wszystko nie powinnam się poddawać. Jeśli Ramsey zdoła odbudować moją wartość, to w przyszłości będę mu za to dziękować na kolanach.

Mój typowy, charakterystyczny nastrój sprawił, że usiadłam po turecku na łóżku i zaczęłam pisać kolejne wiersze.  Ogromnie wciągnęłam się w to zajęcie i stworzyłam kilka bardzo dobrych prac. Były za dobre, by oddać je do publikacji, a moich najlepszych dzieł nikt nie czytał. I właśnie wtedy wpadłam na pomysł, żeby stworzyć mini książeczkę z moją poezją, jako oryginalny prezent dla rodziców Aarona. Tym gestem chciałam przełamać mój regulamin i oddać moje przemyślenia w czyjeś ręce. Czasu miałam naprawdę niewiele, a przede mną było wiele pracy. Usiadłam przy laptopie, by stworzyć okładkę tego egzemplarzu i przepisać wiersze. Robiąc prezent cały czas zastanawiałam się, czy to na pewno dobry pomysł. Było mi trochę szkoda oddawać prywatnych tekstów w czyjeś ręce, ponieważ nigdy tego nie robiłam, ale mimo wszystko chciałam dać coś od serca, a wydaje mi się, że żaden kupiony prezent nie jest odzwierciedleniem naszego ciepła i dobroci, który chcielibyśmy przekazać ludziom. (Zdarzają się oczywiście wyjątki). Kiedy skończyłam projektować całokształt, od razu ubrałam się i popędziłam do drukarni, zanim całkowicie się rozmyśliłam.

  Dzień przed wyjazdem do Caerphilly udałam się na cmentarz. Stwierdziłam, że ten dzień będzie najodpowiedniejszym, bo nie wiedziałam, czy podczas świąt dam radę się tutaj zjawić. Nie chciałam opuszczać całego towarzystwa pod pretekstem pójścia na cmentarz, a gdybym to zrobiła, Aaron na pewno nie puściłby mnie samej i zabrał ze mną jego rodzinę, a tego nie chciałam. Na razie trzymałam się koncepcji moja rodzina- moja sprawa. Chwyciłam siatkę ze zniczami i małą wiązanką, myśląc cały czas o wyjeździe. To było irytujące, że cały czas moje myśli były skupione na Walii i na tym co będzie działo się jutro. Stres jest wskazany, ale w małych ilościach. Nie mogłam liczyć na sukces i cudowne święta, cały czas się zamartwiając.  Moje zmartwienia przeszły na inną stronę, kiedy dotarłszy na miejsce, zauważyłam inne, niedawno zapalone znicze. Ogromnie się zdziwiłam, bo od tych kilkunastu lat nikt tutaj nie przychodził, oprócz mnie. Zaniepokoił mnie ten widok, odrzuciłam myśl, że mógłby to być Ramsey, bo w gruncie rzeczy nie rozwodziłam się dużo na temat mojego brata, nie wie nawet jak ma na imię, koledzy z pracy też nie wiedzą konkretów o tej sprawie. Niestety nie mogłam temu zaradzić, pozostało mi tylko zapalić znicze, które ja przyniosłam, ułożyć bukiet kwiatów i odmówić modlitwę. Postanowiłam przemilczeć tą sytuację.

Trzeci.

 Moja znajomość z Aaronem pogłębiła się. Coraz częściej się spotykaliśmy, wychodziliśmy na kawę, przychodził po mnie pod moją pracę. Zaczynałam uwielbiać jego towarzystwo, oswajałam się z faktem, że ktoś pojawił się w moim życiu i nie zamierza się odwrócić, jak to było dotychczas. Nie wiedziałam tylko, czy mogłabym mu bezgranicznie zaufać. Wiedziałam, że on jest ze mną szczery i z dokładnością opowiada mi swoje pasje, historie. Ja czułam ogromną chęć wyrzucenia z siebie moich wspomnień z dzieciństwa, lecz bałam się. To było naprawdę okropne uczucie. Z jednej strony brązowowłosy wydawał się być bardzo wyrozumiałym człowiekiem, który na pewno zatrzymałby te informacje tylko i wyłącznie dla siebie, lecz z drugiej znaliśmy się krótko i nie chciałam od razu prezentować swojej całej osobowości.

Tego dnia znów spotkaliśmy się, przypadkiem. Wracałam zmęczona z pracy, Aaron w gruncie rzeczy też. Zauważył mnie, jadąc samochodem. Od naszej znajomości jego nawykiem było wracanie okrężną drogą, by mógł przejeżdżać obok mojego miejsca pracy, dlatego też praktycznie codziennie spotykaliśmy się o tej samej porze. Ja o 18:00 kończyłam pracę w dziale rekrutacji, a on wracał z wieczornego treningu.

Tak jak zwykle, wsiadłam do jego samochodu i oboje przywitaliśmy się ciepłym uśmiechem. Byłam przygotowana na to, że skręci w lewo i za dosłownie minutę wysiądziemy, by napić się ciepłej kawy, jednak ku mojemu zdziwieniu skręciliśmy w uliczkę, która najwidoczniej prowadziła do mieszkania Walijczyka. Nie powiem, byłam ogromnie zaskoczona. Znowu delikatnie ubolewałam nad tym, że muszę wykonać pierwszy raz jakiś dalszy krok, co trochę mnie stresowało. Przeczuwałam, że wizyta w mieszkaniu brązowookiego nie będzie dla mnie komfortowa.

- Wszystko w porządku?- Jego spokojny, ale zarazem troskliwy głos otulił moje uszy.

- Oczywiście.- Posłałam mu dość sztuczny uśmiech. Chyba się na to nie nabierze.

- Oj musimy sobie trochę porozmawiać.- Uśmiechnął się, kątem oka zerkając na moją twarz, oczekując reakcji.

- Czyżby?- Mój nastrój nieco się zepsuł. Jak wspominałam wcześniej, nie byłam pozytywnie nastawiona do tego typu spotkania. Oczywiście wiedziałam, że kiedyś nastąpi ten przełomowy moment, że będę musiała trochę się zwierzyć Aaronowi, ale nie spodziewałam się, że nastąpi to tak szybko. Owszem, mogłam zrezygnować i postawić kontrargument, ale nie chciałam już od tego uciekać. To było bardzo dziecinne zachowanie.

- Według mnie rozmowa jest najważniejszym punktem w poznaniu człowieka. Można wysnuwać wiele spekulacji o drugiej osobie, kreować w głowie obraz, ale po co? Z reguły jestem praktycznym facetem, ale posiadam trochę uczuć i przez własne doświadczenie wiem, że rozmowa przynosi wiele. To praktycznie wychodzi na to samo, jakbyś uczęszczała na zajęcia z psychologiem. Zdaję sobie sprawę z faktu, że możesz nie mieć do mnie pełnego zaufania, ale no chociażby podam tu przykład psychologa. Uczęszczasz na jakieś zajęcia, obnażasz swoje wszystkie zmartwienia przed obcą osobą, która tak właściwie może powtórzyć to wszystko kolejnym innym. Fakt, że po jego imieniu przypisuje się stanowisko psychologa, nie zawsze może oznaczać, że jest z Tobą w stu procentach szczery.

- Przepraszam, Aaron, ale to zabrzmiało tak, jakbyś chciał usłyszeć moje wyżalenia, a później powtórzyć je komuś.

- Przepraszam, że tak to zrozumiałaś, ale miałem co innego na myśli. Katherine, myślisz, że byłbym w stanie plotkować na Twój temat? Zresztą niby do kogo? Przecież nikt z mojego towarzystwa Cię nie zna, chyba..- No tutaj akurat miał rację.

Naszej dość zaciętej rozmowy nie zakończyliśmy, gdyż dotarliśmy do domu brązowookiego. Z nieco tęgą miną wysiadłam z samochodu i poczekałam przy schodach, aż otworzy drzwi. Już wstęp naszej rozmowy ogromnie zbił mnie z tropu. Aaron przegiął, nie powinien nalegać, jeśli nie chcę się zwierzać, to nie i koniec kropka. Z drugiej strony byłam mu bardzo wdzięczna za tą dociekliwość i troskę, bo pomimo wszystko jest przy mnie i stara się mnie jakoś zrozumieć. To wszystko zaczęło się ze sobą przeplatać w tak bezsensowny sposób, aż zgubiłam cały wątek. Prowadzić rozmowę, czy nie prowadzić? W tym momencie naprawdę nie wiedziałam, co byłoby lepszym rozwiązaniem.

Wnętrze domu było wprost idealnie urządzone. Nie spodziewałam się, że mężczyzna może mieć tak wyrafinowany gust, jeśli chodzi o dekorowanie pomieszczeń. Choć pewnie to zasługa ekipy, która zajmuje się tego typu sprawami. Ramsey, jak to piłkarz zarabiał krocie, stać go było na takie rzeczy. To samo pewnie tyczyło się higieny. Żaden typowy facet nie potrafi utrzymać takiej czystości, jaka była w Jego mieszkaniu, chyba, że Aaron to wyjątek. Rozpoczęłam zwiedzanie salonu i innych pomieszczeń, w momencie gdy Walijczyk zaszył się w kuchni, by zaparzyć herbatę. Całe mieszkanie było przesiąknięte charyzmą, jakową posiadał jego właściciel. Na ścianach wisiały klubowe zdjęcia: z treningów, wygranych meczów, pucharów. W specjalnej gablotce leżały zdobyte przez Arsenal medale. Naprawdę było co podziwiać. Nie wspominałam już o samym wyposażeniu, na które każda kobieta dostałaby chyba palpitacji serca. Było cudownie i niezmiernie nastrojowo.

- I jak się podoba?- Aaron wybił mnie z zamyślenia.

- Po prostu wow. Całokształt jest fantastyczny!- Wzięłam głęboki oddech. Byłam naprawdę pozytywnie zaskoczona.

-Pewnie przeszło Ci przez myśl, że to zasługa ekspertów, więc jeśli to prawda, to się myliłaś.- Posłał mi szeroki uśmiech.- Mieszkanie pomogła urządzić mi mama i mojego brata dziewczyna. Miałem delikatnie obawy co do tego, ale no chyba jest dobrze.- Zaśmiał się.

Tutaj brązowowłosy przedstawił się z nieco gorszej perspektywy. Nie wiem, dlaczego głębiej zastanowiłam się nad tymi słowami, ale poczułam, że przyciąga wagę do pieniędzy. Jest chyba dobrze ? Powinien się cieszyć, że w ogóle to ma, ale fakt, większość tego typu gwiazd, tak jak wspomniałam wcześniej- zarabiają fortunę, stać ich dosłownie na wszystko. A szary człowiek, jak ja, może tylko pomarzyć o luksusach.- No, powiało trochę zazdrością.

-Ciesz się, sporo osób nie wie, co to ciepła woda w domu.- Odpowiedziałam ze smutkiem, przypominając sobie dzieciństwo. Od tego momentu mój nastrój kompletnie się zepsuł. I chyba doszłam do wniosku, że powinnam uświadomić Aarona, kim tak właściwie jestem. Rozumiem, że przyciągnęłam go tym, że różnię się od dzisiejszych kobiet, ale.. no właśnie, ale.

To zdanie było początkiem poważniejszej rozmowy. Ramsey przeprosił za swoje zachowanie, tłumacząc, że nie oto konkretnie mu chodziło. Dodał, że włożył wiele pracy w to, co teraz otrzymał. I to, że zarabia tyle pieniędzy, nie oznacza, że są one dosłownie za nic.

Rozsiadłam się wygodnie na kanapie, obok niego, i trzymając w ręku kubek z gorącą herbatą, rozpoczęłam mój jakże długi monolog o moim prawdziwym życiu.

- Mi jest naprawdę trudno o tym mówić, a zresztą nawet nie wiem, w końcu jesteś pierwszą osobą, której się zwierzam. Moje dzieciństwo nie należało do udanych. Kiedy ty chodziłeś do sportowej szkoły, uczęszczałeś na treningi, grałeś z kolegami w rugby i piłkę nożną po lekcjach, ja modliłam się o to, by nie zostać zamordowana przez własnego ojca.- Ostatnie słowa mocno wbiły go w siedzenie.- Moi rodzice od swoich wczesnych lat borykali się z nałogami, byli alkoholikami. Na ojca wpływało to o tyle negatywnie, że pod wpływem alkoholu był zdolny do okropnych rzeczy. Bił matkę i nas- tak w gruncie rzeczy doszło do śmierci mojego brata.- Wstrzymałam na chwilę oddech, czując narastającą gulę w gardle. – Ale o tym później. Przez kilka lat byliśmy zastraszani, matka bała się nas ochronić, bo wiedziała, że wtedy ojciec ją zaatakuje. Wiele razy trafialiśmy z pobiciami do szpitala, woziła nas wtedy babka. Aby nie złożyć zeznań na rodziców, tłumaczyła się, że spadliśmy ze śliskich schodów, przewróciliśmy się na rowerach. Za każdym razem jej pomysły po prostu nas śmieszyły. Nie mogliśmy sprawić, by policja odkryła prawdę. Nie mieliśmy świadków, a sami byliśmy jeszcze zbyt młodzi, by na trzeźwo zbadać sytuację i zbudować efektywny dowód. Wszyscy wokoło bali się ojca, rodzina, sąsiedzi, znajomi. Pytani o sytuację w naszym domu, za każdym razem twierdzili, że wszystko jest w należytym porządku. Miarka przebrała się przed kilkunastoma laty. Dochodziły święta Bożego Narodzenia, rodzice jak zwykle wrócili napici, ale to już było naprawdę ponad poziom. Pamiętam jak z bratem chowaliśmy się za szafą, pod łóżkiem, by nas nie znaleźli. Ojciec był wtedy okropnie zły, jeszcze nigdy nie widziałam go w tym stanie. Baliśmy się i to okropnie. Oczywiście wiedzieliśmy, że na naszych ciałach znów przybędzie kilka ran, ale nie spodziewaliśmy się, że nasz stworzyciel posunie się aż tak daleko. To właśnie wtedy Lucas został zamordowany. Jedyny plus tego wydarzenia to taki, że rodzice trafili do więzienia, dziadkowie podobno też- za fałszywe zeznania. Mojego brata od tamtego momentu już nie było na świecie, a ja na same święta trafiłam do domu dziecka. Zagubiona, roztrzęsiona wytrzymałam do osiemnastego roku życia, wynajęłam mieszkanie za drobny dorobek, wysyłając prozę do publikacji, potem znalazłam pracę i tak ciągnę do dziś.- Czułam ogromną ulgę, wypowiadając ostatnie zdanie z monologu.

Nie spodziewałam się takiej reakcji Ramseya, ale tak, rozpłakał się, tuląc się do mojego ramienia. Mnie sama historia nie rozczulała tak bardzo, jak kilka lat temu, jednak widok roztrzęsionego Aarona sprawił, że po prostu rozpadłam się na milion drobnych kawałków. Oparłam czoło o jego głowę i pozwoliłam na upust łez. Nie spodziewałam się, że przyjdzie mu to zrozumieć z takim cierpieniem.

Drugi.

 Pozytywny nastrój, który złapał mnie po nawiązaniu znajomości z Aaronem, szybko się ulotnił. Zbyteczne nadzieje na odświeżenie kontaktów międzyludzkich zanikły kilka dni później, kiedy powyższa osoba nie dawała o sobie znać. Dzień zaczęty prawą nogą, skończył się tak, jakbym wstała właśnie tą lewą. Wszystko wróciło do szarej rzeczywistości: praca, dom, praca, dom. Z jednej strony byłam do tego przyzwyczajona i nie chciałam zmian, ale z drugiej okropnie nienawidziłam mojego życia. Nie potrafiłam go ułożyć jak normalny człowiek. Wiedziałam, że całej winy nie mogę przelewać tylko i wyłącznie na siebie, musiałam wracać do wspomnień i liczyć się z tym, że w którymś londyńskim więzieniu przesiadują moi rodzice, a dziadkowie (o ile jeszcze żyją) spłacają swój duchowy dług. Rozpocząć życie od początku było bardzo trudno, ze względu na powracające wspomnienia. Myślałam, że sytuacja zmieni się, gdy poznam owego mężczyznę bardziej, ale dotychczasowa teoria, że mam pecha do mężczyzn, sprawdziła się po raz kolejny. A zresztą, chyba nie potrafiłabym być w związku, poza tym nigdy nie byłam. Mężczyźni byli dla mnie odległym tematem. Przez ciąg wydarzeń w mojej młodości nie miałam nawet ochoty zastanawiać się nad pojęciem miłości. Byłam wtedy na skraju psychicznego załamania, tak w ogóle to jak niby miałam rozmyślać o uczuciach, gdy najbliżsi tego mi nie okazywali? Nie miałam od kogo nauczyć się jak mam przekazywać miłość innym, kompletnie nie znałam tego uczucia. 

 Tego dnia zima rozpętała się na dobre. Śnieg zaczął padać jak szalony już z samego rana, a gdy wracałam po południu z pracy były już niewielkie zaspy. Świąteczną atmosferę można było wyczuć dosłownie nawet w najgłębszym zakamarku Londynu, a była dopiero połowa listopada! Nie mogłam wytrzymać i postanowiłam wybrać się na drobne przedświąteczne zakupy. 

Tak w ogóle to nie wiem, skąd wzięło się u mnie to przywiązanie do śniegu i Bożego Narodzenia, gdyż to właśnie wtedy, dzień przed świętami, straciłam brata, dom, rodzinę i zostałam przewieziona do domu dziecka. Boże Narodzenie spędziłam wśród całkiem obcych mi osób. W jeden dzień nie mogłam nawiązać z kimś kontaktu, tym bardziej, że nie mogłam uwierzyć w to, co się stało. Z początku ten cały ośrodek, który teraz przypominał mi jakiś zakład karny, był dla mnie totalną abstrakcją. Nie docierało do mnie w ogóle, dlaczego się tu znalazłam. Byłam jeszcze młodą osobą, nie rozumiejącą pewnych spraw, ale pamiętam, że to było okropne uczucie, poza tym nawet teraz święta spędzałam kompletnie sama. W pracy wymieniliśmy się drobnymi upominkami i na tym się zakończyło, resztę spędzałam w czterech ścianach, wpatrując się na oświetlony Londyn przez pokojowe okno. Dlatego też powinnam nienawidzić tego okresu, hańbić je, a mimo wszystko zawsze byłam podekscytowana na samą myśl o tym, że spadnie śnieg, a za chwilę będą święta. Możliwe, że tak dział na mnie wygląd stolicy, który aż zapierał dech w piersiach. Wszędzie ozdobne lampki, dekoracje, a ja w takich sytuacjach oddawałam się refleksjom, wodzom fantazji, zapominałam o bożym świecie, nie przejmując się życiem, typowymi obowiązkami, przykrymi wydarzeniami z przeszłości:  Byłam tylko ja i moja zwiędła dusza, która marzyła, szukała choć odrobiny szczęścia.

Taka już jestem, dziwna i charyzmatyczna, tajemnicza i ciekawa. Trudno mi było określić swoją osobowość jednym słowem.

Wyposażyłam się już w drobne upominki dla kolegów z pracy i zrobiłam podstawowe zakupy do domu. Mój nastrój nieco się poprawił i mogłam spokojnie wrócić do czterech ścian, delektując się pierwszymi zajawkami zimy. 

To, co spotkało mnie koło mojego mieszkania było po prostu cudowne! Przy bramce stał praktycznie zamarznięty Aaron, trzymając w jednej dłoni sportową torbę, a w drugiej pudełko czekoladek, które mi wręczył za przyjemne pierwsze spotkanie. Nie miałam innego wyjścia, musiałam zaprosić go do siebie, co było dla mnie czymś nowym, niepewnym. W gruncie rzeczy nie znałam go dobrze i wahałam się, w końcu mój dom, tak samo jak i ja, był przepełniony ogromną pustką. Nie byłam przyzwyczajona do faktu, że ktoś mnie odwiedzał. Oczywiście w tej sytuacji musiałam zachować się całkiem inaczej, bo przecież nie chciałam, by moje życie było schematyczne, jak dotychczas, do tego brązowooki był zmarznięty i musiał się ogrzać.

- Tutaj jest salon. Rozgość się. Ja zrobię coś ciepłego do picia i zaraz wrócę.- Uśmiechnęłam się delikatnie, oswajając się z zaistniałą sytuacją. Spotkanie z blondynem było dla mnie bardzo miłym zaskoczeniem. Byłam przygotowana na fakt, że tamten wieczór był pierwszy i ostatni, ale jak widać  myliłam się. 

Po pięciu minutach wróciłam z gorącą miodowo-imbirową herbatą i owsianymi ciasteczkami. Włączyłam TV, by nie było zbyt niezręcznie i zaczęliśmy po prostu ot tak rozmawiać, z początku na błahe tematy, schodząc to głębszego poznawania się.

- Zobaczyłem Cię i od razu wydałaś mi się drobną, zranioną duszyczką. Wyróżniałaś się, zaciekawiłaś mnie. Jesteś inną osobą, niż Ci wszyscy wokół, ja to czuję. Każdy dąży za tymi samymi wartościami w życiu, ty wydajesz się być odwrotnością, posiadasz swoje własne aspekty, których się trzymasz i to jest sednem w całym funkcjonowaniu.

Jego słowa po prostu mnie zszokowały. Nie wiedziałam, skąd on zna tyle prawdy na mój temat. Przecież wszystko to, co przed chwilą powiedział było czystym odzwierciedleniem mojego ciała, duszy. 

- Też jesteś inny. Praktycznie nikt nie utrzymuje ze mną kontaktów, chyba właśnie odrażają się tym, że kreuję swoje odrębne postawy na dany temat, nie pchając się w świat dzisiejszych trendów.  Było to dla mnie wielkim zaskoczeniem, że bez zawahania podszedłeś do mnie. Oczywiście nie jestem jakąś całkowicie charyzmatyczną osobą. Fizycznie potrafię zachować się jak typowy człowiek, psychicznie niestety już nie. Wszystko za sprawą przeszłości, ale było minęło. Co tam masz?- Uśmiechnęłam się z zakłopotaniem i zwróciłam wzrok na czarną torbę, chyba zabrnęłam zbyt daleko.

- Właśnie wracałem z treningu. Jestem piłkarzem.- Dumnie wypowiedział ostatnie zdanie.

- Proszę, proszę! Tak profesjonalnie, czy dla swojej satysfakcji?- Dopytywałam się o wszystko, nawet jeśli wydawało się to być głupie. Chciałam, by zapomniał o moich słowach, związanych z problemami.

- Moja historia też jest lekko uwikłana problemami, ale tak, profesjonalnie. Nie wiem, ale pewnie znasz Arsenal.

- Problemy ścigają każdego.- Robiło się niezręcznie.- Arsenal? No słyszałam, w końcu to północ stolicy, ale żeby się tym bardziej interesować to chyba nie. Ale poczekaj! Nie mów, że..

- Tak, jestem piłkarzem Arsenalu.- Posłał mi ciepły uśmiech.

- O matko! To chyba jakiś sen, naprawdę!- Moje zdziwienie nie miało końca, wyglądałam pewnie jak jakiś sezonowiec, ale z jednej strony to było bardzo krępujące, a z drugiej czułam się cudownie.

- Ale nie bierz tego w ten sposób do siebie. Nie chcę, byś traktowała mnie jak znaną osobę. Jestem przeciętnym człowiekiem, który robi, to co lubi, nic więcej.- Odpowiedział poważniejszym tonem.

Rozmowa kleiła nam się znakomicie. Ramsey- tak miał na nazwisko, opowiadał mi dosłownie o wszystkim. Z refleksyjnej rozmowy powstała dość luźna konwersacja, która niezmiernie mi się spodobała. Jeszcze nigdy nie miałam okazji porozmawiać z kimś w ten sposób. Pierwszy raz oderwałam się od typowej, szarej rzeczywistości. Znajomość z Brytyjczykiem była dla mnie czymś naprawdę cennym.

- Jestem w stosunku do Ciebie bardzo szczery, mam nadzieję, że i ty będziesz.- Jego słowa totalnie wybiły mnie z tropu, gdy się żegnaliśmy. Było to chyba nawiązaniem do mojego wcześniejszego monologu, gdzie wypsnęło mi się kilka słów na temat mojej przeszłości. 

- Też mam taką nadzieję.- Odpowiedziałam bezradnie, czując kompletny mętlik w głowie. 

I co ja miałam teraz zrobić?

Pierwszy.

  Dzisiaj spadł pierwszy śnieg. Przechadzałam się uliczkami mrocznego Londynu, kiedy z nieba zaczęły spadać białe płatki śniegu. Wyglądało to przecudnie. Biały deszcz rozjaśniał urok ciemnej nocy, a wszystko dookoła mieniło się w złoto-białych barwach. Z jednej strony uwielbiałam tę porę roku, a z drugiej ogromnie nienawidziłam. Wszystko przez rodzinne wspomnienia, które zniszczyły moją psychikę doszczętnie.

 Z reguły byłam dość ciekawą osobowością, jednym może wydawać się nawet, że byłam dość dziwna. Nie patrzyłam racjonalnie na świat- oczywiście teoretycznie. W praktyce zachowywałam się jak typowy przeciętny człowiek, wewnętrznie byłam całkiem inną osobowością, wprost mieszanką wybuchową. Byłam bystrym człowiekiem, rozsądnie stąpałam po ziemi i nie bałam się wyzwań, ale również miałam słabą psychikę, niekiedy potrafiły mnie ranić nawet najmniejsze błahostki. Jeśli chodzi o ludzi, potrafiłam ocenić każdego, nawet osobę całkiem mi obcą. Nie wiem, to był chyba jakiś specjalny dar, ponieważ nigdy nie pomyliłam się, tworząc portret przypadkowego człowieka w mojej głowie. Miałam bujną wyobraźnię, może dlatego przychodziło mi to z taką łatwością, byłam wzrokowcem, potrafiłam oczami prześwietlić dosłownie cały ludzki organizm, a zdolności psychiczne pomogły mi w zbudowaniu owego portretu.  Uwielbiałam również pisać, kiedyś przedstawię Wam mój własny zakątek, położony w centrum Londynu. Wieczorami, taki jak dzisiejszy uwielbiałam się zamyślać, to przynosiło mi wiele wspaniałych pomysłów, co do dalszej pracy nad moimi dziełami. Oczywiście nie byłam jakąś ekspertką z tej dziedziny, pisałam tylko i wyłącznie dla siebie, z własnych chęci, nikt nie widział mojej twórczości (oprócz banałów wysyłanych do gazet w celach zarobkowych, ale to później). Wiedziałam o niej tylko ja. Moja rodzina ogromnie przyczyniła się do uwarunkowania mojej psychiki. Ostatni raz widziałam się z nimi ponad trzynaście lat temu. Tego dnia nie zapomnę nigdy, było to dzień przed Wigilią.

 Rodzice jak zwykle wrócili pijani do domu. Wspólnie z bratem schowaliśmy się za szafą w moim pokoju, by uniknąć awantury. Baliśmy się, zresztą jak zawsze. To co działo się u nas w domu, było po prostu nierealne. Za każdym razem, kiedy przychodzili pod wpływem alkoholu, wyżywali się na nas. Byliśmy traktowani po prostu jak przedmioty, wiele razy lądowaliśmy ciężko pobici w szpitalu, przychodzili wtedy z nami dziadkowie, tłumacząc, że spadliśmy ze schodów, zlecieliśmy z huśtawki w szkole. Trzymali ich stronę, wprawdzie czuć było od nich ogromny ból i przerażenie, kiedy patrzyli się na nasze cierpienie, ale też bali się rodziców, bali się, że ich też zaatakują. Nigdy nie mogłam zrozumieć tego zachowania, od tamtego momentu byłam święcie przekonana, że w życiu trzeba liczyć tylko i wyłącznie na siebie, inni są Twoimi wrogami. Ostatniego dnia było już najgorzej, rodzice znaleźli nas za tą szafą. Tato przyszedł z kuchennym nożem, wymierzył nam kilkanaście ciosów. Jedyne co z tego pamiętam, to fakt, że mama później płakała, nie wiedziałam jednak, dlaczego, w końcu dla niej też byliśmy nikim. Zaczęłam normalnie funkcjonować dopiero w szpitalu. Przebudziłam się, słysząc kłótnię mojej babci z policjantem? Tak mi się wydawało.

-Sąsiadka zadzwoniła po pogotowie, rodziców dziecka znaleziono w stanie nietrzeźwości. Odciski palców Pani syna zostały znalezione na nożu, którym okaleczył Katherine, a zabił Lucasa i proszę mi nie wnosić fałszywych zeznań, bo zostanie Pani ukarana. 

Przewróciłam machinalnie oczami, słysząc kolejne, tandetne kłamstwo babci. Oni wszyscy byli tacy sami! Najgorzej wstrząsnęła mną informacja o zabójstwie Luke'a. 

- Gdzie jest Luke?!- Krzyknęłam ochrypłym, zmęczonym głosem, czując kłujący ból w klatce piersiowej. - Babciu, powiedz prawdę! Powiedz proszę, że wiele razy kłamałaś, by chronić rodziców. Co jest z Lucasem?! 

Tego dnia zostałam na tym wielkim świecie całkowicie sama. Zostałam poinformowana, że Lucas zmarł w wyniku obrażeń, a rodzice trafili na dwadzieścia pięć lat do więzienia. Dziadkowie również dostali wezwanie do sądu za fałszywe zeznania, ale nie wiem konkretnie co ich spotkało. Ja trafiłam do domu dziecka. Byłam całkowicie wyobcowanym człowiekiem, ale dzięki temu stałam się poważną, odważną osobą. Po skończeniu osiemnastu lat opuściłam miejsce, dzięki któremu wróciłam do formy, po przykrej historii pozostały jedynie ślady na ciele i delikatny uraz w głowie, nic więcej. Przez te kilka lat zdołałam uzbierać trochę pieniędzy na życie. Widząc swój potencjał w pisaniu, postanowiłam pisać bezsensowne wiersze, opowiadanka do gazet, za które dostawałam trochę funtów. To pozwoliło mi rozwinąć skrzydła i wynająć niewielkie mieszkanie w Londynie. Znalazłam też dorywczą pracę, jako sekretarka w dziale rejestracji na jednej z londyńskich uczelni. Nie było to nic oryginalnego, ale dawało się przeżyć. 

Przymknęłam oczy na to wspomnienie, ale nie rozżalałam się zbytnio na ten temat. Bywały momenty, że płakałam całą noc, myśląc o tym fakcie. Teraz pomyślałam jedynie, że w końcu kogoś musiał spotkać taki los, w końcu nie każdy ma życie usłane różami a, że padło na mnie to już nie moja wina. 

Przystanęłam na sekundę przy jakimś mostku, by chwilę odetchnąć i poczuć jak w moje nozdrza wbija się świeże, rześkie, mroźne powietrze. Przystanęłam tak na około dziesięć minut, było mi tak cudownie, że nie potrafiłam oderwać się od tej chwili. Wspaniale jest rozluźnić się na moment i poczuć jak wolny od wszystkiego człowiek.

- Piękny widok, prawda?- Obok mnie pojawił się dość wysoki mężczyzna, o dość nietypowej fryzurze, wyraźnych rysach twarzy, które podkreślał wyraźny zarost.

-Uwielbiam zimę.- Z moich ust wydarły się tylko dwa słowa, które wypowiedziałam bez entuzjazmu.

- Dość dziwne. Masz ciepłą karnację, ale faktycznie Twoje tęczówki przeszywają człowieka na wskroś, jak sople lodu.- Zaśmiał się delikatnie, ukradkiem spoglądając na moją twarz.

Niemożliwe. To było po prostu niemożliwe. Jeszcze nikt nie zwrócił uwagi na mój wzrok, a Jego ocena była bardzo prawdziwa.

Odwzajemniłam uśmiech, po czym odwróciłam się twarzą do Niego:

- Jesteś bardzo bystrym mężczyzną. Twoje oczy natomiast są bardzo ciepłe. Śmiem nawet stwierdzić, że robi się cieplej od dłuższego patrzenia na te brązowe tęczówki.

- Aaron.-Wyciągnął dłoń w moim kierunku.

- Katherine.- Uścisnęłam ją, czując jak ciepło rozpływa się po jego żyłach.

Nie sądziłam, że wymiana słów minie nam tak sprawnie. Odkąd pamiętam miałam problemy z nawiązaniem takich kontaktów, wszystko przez drobny uraz, nie chciałam cierpieć przez faceta, tak jak kiedyś przez ojca.

Mimo wszystko wystarczyło kilka chwil, byśmy nawiązali w pewnym rodzaju głęboką więź. 

Spacerowaliśmy jeszcze przez jakiś czas po ośnieżonych uliczkach Londynu i pozwoliliśmy, by ten delikatny puch osadzał się na naszym ciele. 

Nie zorientowałam się nawet, kiedy przechodziliśmy obok mojego mieszkania. 

- Wypadałoby się pożegnać. - Rozpoczęłam, przystając na klatce.

- To już tutaj? Na przyszłość będę pamiętał, gdzie mam Cię szukać, Katie.-Uśmiechnął się

, wyciągając jeszcze raz dłoń w moją stronę. - Naprawdę było mi bardzo miło Cię poznać.

- Mi również.- Znów uścisnęłam ją mocno i posłałam mu delikatny uśmiech.

- Dobranoc.- Dodał.

- Dobranoc.- Odpowiedziałam i odeszłam.